Expired

วันก่อนนั่งคุ้ยกระเป๋ากล้องใบเก่าดูว่ายังพอมีอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้บ้าง เลยเพิ่งจะเห็นว่ามีฟิล์มเก่าๆ ที่ใช้ไม่หมดหลายม้วนอยู่ ซึ่งก็หมดอายุไปแล้วทั้งนั้นเพราะว่าไม่ได้จับกล้องตัวเก่ามานานหลายปี ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงกับฟิล์มพวกนี้ดี จะตัดใจทิ้งก็ทิ้งไม่ลง คิดว่าว่างๆ อาจจะเอาฟิล์มพวกนี้ใส่กล้องโลโม่ไปเดินถ่ายเล่น แต่ก็ยังไม่รู้ทำไปทำมาจะได้ถ่ายเมื่อไหร่ เพราะตอนนี้เหมือนเด็กถูกเอาใจ ใช้กล้องดิจิตอลสะดวกสบายจนเคยชิน คิดไปคิดมาก็คิดว่า ช่างเถอะ เดี๋ยวมีอารมณ์สักวันก็คงได้ถ่าย เพราะฟิล์มมันหมดอายุไปแล้ว คงไม่มีอะไรจะเสียแล้ว (คิดซะว่าฟิล์มก็เหมือนไวน์ ยิ่งบ่มนานยิ่งดี แหะแหะ)

ว่าแล้วก็จับฟิล์มหมดอายุมากองสุมๆ กันเป็นแบบถ่ายรูปซะเลย…

จบข่าว

Bronx Zoo

เพื่อนผมไม่รู้อารมณ์ไหน อยากไปสวนสัตว์ขึ้นมา อยากไปเช้าวันอาทิตย์แล้วดันมาชวนเอาคืนวันเสาร์ แต่ด้วยความใจง่าย ใช้เวลาคิดแค่สองวินาทีก็ตกปากรับคำไปซะแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ว่าหน้าหนาวแบบนี้ อากาศแบบนี้ สิงสาราสัตว์ทั้งหลายมักจะขึ้เกียจเป็นพิเศษ ถ้าไม่รววมฝูงกันนอนกลางวันก็คงจะหลบอยู่ตามถ้ำหรือซอกหลืบ แถมต้นไม้หัวเกลี้ยงโกร๋น พื้นดินมีแต่หญ้าแห้งหรอมแหรม

รู้แบบนี้แล้วก็ยังจะไป เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ไปเหยียบสวนสัตว์มาหลายปีดีดัก

เช้าวันอาทิตย์ ฟ้าครึ้ม อากาศหนาว สัตว์นอนหาวอย่างที่คาดการณ์ไว้ เดชะบุญที่สวนสัตว์แห่งนี้มีสัตว์อยู่หลายประเภทที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในร่มที่จำลองสภาพกลางแจ้งตามถิ่นที่อยู่และลักษณะนิสัยของมันไว้เสร็จสรรพ นก ลิง สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืน และอื่นๆ อีกมากมาย งานนี้เลยไม่ถึงกับกร่อยเกินไปนัก เพราะถึงแม้จะต้องเดินตากลมหนาวตลอดงาน แต่ว่าก็ยังพออะไรสวยๆ แปลกๆ ให้ดู พูดง่ายๆ ว่าพอเริ่มหนาวปั๊ป ก็หลบเข้าตึกไปดูสัตว์ในร่มปุ๊ป เอาเข้าจริงแล้วยังใช้เวลาดูสัตว์ในตึกมากกว่าสัตว์กลางแจ้งซะอีก

ตั้งใจไว้ว่าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ฤดูใบไม้ผลิก็ฤดูร้อน เพราะดูจากจำนวนต้นไม้กับก็รูปถ่ายของสวนสัตว์แล้วก็พอจะนึกออกว่ามันคงจะสวยกว่าตอนนี้มาก ถ้าได้ไปอีกจะกลับมาเล่าให้ฟังครับ

ไปดูรูปเต็มๆ ที่ Flickr

Saki Minamimoto

ไปดูเพื่อนญี่ปุ่นแสดงสดที่ Pete’s Candy Store มาเมื่อคืน บรรยากาศค่อนข้างเป็นกันเอง (จริงๆ แล้วเพราะคนมาดูน้อย) ชอบที่ร้านนี้แยกบาร์ออกจากเวทีโดยมีประตูกั้น ที่ประตูเขียนติดไว้ว่า กรุณาอย่าเปิดประตูนี้เวลามีคนแสดงอยู่บนเวที (ให้อ้อมไปใช้ประตูข้างแทน) เวทีถึงแม้จะเล็กแต่ว่าแต่งไว้อย่างสวยงามออกแนวย้อนยุคหน่อยๆ อาจจะลำบากสำหรับคนชอบถ่ายรูปเล็กน้อยเพราะแสงสลัวๆ ที่ฉายลงมาจากหลอดไฟเล็กๆ สี่ดวงดูแล้วสบายตา แต่ไม่สบายเลนส์เท่าไหร่ โชคดีที่พกเลนส์สุดสว่างติดตัวมาด้วย ก็ยังพอถูไถไปได้

ซากิ มินามิโมโตะ คือชื่อของเพื่อนคนนี้ที่เป็นนักร้องนำ โดยมีเพื่อนฝรั่งอีกสองคนมาเล่นดนตรีให้ ซากิเป็นคนที่เสียงใสเป็นธรรมชาติ อาจจะไม่สมบูรณ์แบบนักถ้าเทียบกับนักร้องมาตรฐานทั่วๆ ไป แต่ถ้าฟังไปนานๆ ก็รื่นรมย์เอาการอยู่ เจ้าตัวเองเป็นทั้งนักร้องและนักแต่งเพลงที่ดูเหมือนว่ายังคงตามหาแนวทางของตัวเองอยู่ เพราะฉะนั้นเวลาไปดูเธอแสดงสดทุกครั้ง เพลงเดิมที่เธอแต่งมักจะมีการเรียบเรียงที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ แล้วดูเหมือนว่าเธอเองและเพื่อนๆ ก็จะทำได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพลงที่ติดใจแล้วต้องแวะฟังซ้ำไปซ้ำมาในหน้า my space ของซากิ คือเพลง Harukaze (ลมใบไม้ผลิ) ของศิลปินญี่ปุ่นคนที่ผมก็จำชื่อไม่ได้ ที่เธอมักจะนำมาร้องเป็นประจำเวลาไปเล่นโชว์ที่ไหน ส่วนอีกเพลงคือ Thank You, Sayonara ที่เธอแต่งเองและเล่นเป็นเพลงปิดงานเมื่อคืนนี้ เพลงนี้ยังหาฟังบนเว็บของเธอไม่ได้ แต่ก็คงจะอีกไม่นานนี้

การยืนอยู่บนถนนดนตรีในนิวยอร์คคงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะแม้โอกาสจะเยอะ แต่เพราะจำนวนคนเก่งๆ ที่มารวมกันอยู่ที่นี่ก็มากเป็นเงาตามตัว การจะโดดเด่นออกมาจากฝูงคงต้องใช้ความพยายามและความมุ่งมั่นอย่างมาก สำเร็จรึเปล่าคงเป็นอีกเรื่อง แต่แค่ได้ลองมันก็คงจะเป็นรสชาติที่หาไม่ได้ง่ายๆ นักในชีวิต เห็นในความพยายามของเพื่อนผมแล้ว ก็คงได้แต่ขอให้เธอโชคดีและมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ หรือถ้าจะให้จบแบบการ์ตูนญี่ปุ่นก็คงต้องบอกว่า…

“สู้เขานะ ซากิจัง!”

ดูรูปซากิที่ Biggolf’s Flickr
ฟังเพลงซากิที่ Saki’s My Space

ตรุษจีน ตรุษเกาหลี

เมื่อวันเสาร์ไปงานพาเหรดตรุษจีน (และตรุษเกาหลี) ที่ฟลัชชิ่ง (Flushing) มา คนส่วนใหญ่จะนึกว่าตรุษจีนมีแต่คนจีนที่ฉลอง (ชื่อก็บอกอยู่แล้ว) แต่จริงๆ แล้วปีใหม่จีนก็ถือเป็นปีใหม่ของคนเกาหลีเขาเหมือนกัน จริงๆ แล้วประเทศไหนที่ยังใช้ปฏิทินจีน (Lunar Calendar) ก็ฉลองปีใหม่วันเดียวกันทั้งนั้นครับ

ปีนี้อากาศไม่ค่อยจะเป็นใจ เพราะฝนดันตกเอาๆ ตั้งแต่งานเริ่มยันเลิกงาน ถึงจะตกไม่หนัก แต่ถ้าออกไปยืนกลางฝนนานเป็นชั่วโมงๆ ก็คงจะเปียกได้ที่อยู่ เดินถ่ายรูปไปก็เอาแขนเสื้อปาดหยดน้ำจากกล้องกับเลนส์ที่เปียกฝนไปด้วย ห่วงว่าถ้าเปียกเกินไปเดี๋ยวจะมีปัญหาทีหลัง (ถึงจะมั่นใจว่าฝนจิ๊บจ๊อยแค่นี้กล้องเราคงทนได้ แต่กลับถึงบ้านก็ยังต้องมานั่งทำความสะอาดและทำให้แห้งเป็นการใหญ่) เรื่องนึงที่แปลกใจมากก็คือ ในบริเวณงานที่ถือเป็นใจกลางไชน่าทาวน์อันดับสองของอเมริกานี้ (เชื่อหรือไม่ว่าฟลัชชิ่งซึ่งถือเป็นไชน่าทาวน์ของควีนส์ ใหญ่กว่าไชน่าทาวน์ที่โด่งดังของแมนฮัตตันซะอีก ส่วนที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาคือไชน่าทาวน์ซานฟรานซิสโก ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นชุมชนคนจีนที่ใหญ่ที่สุดนอกทวีปเอเชีย) ไม่มีการประดับประดาใดๆ ทั้งสิ้น แถมฟ้าเป็นสีเทา ฝนตกเปาะแปะ ต้นไม้หัวโกร๋นไม่มีใบซักใบ เลยทำให้บรรยากาศวันปีใหม่ไม่คึกคักเท่าที่ควร รูปที่ถ่ายมาส่วนใหญ่เลยเป็นรูปโคลสอัพเจาะรายละเอียดมากกว่าบรรยากาศงานโดยรวม

ถ้าอยากดูรูปทั้งหมด ไปที่อัลบั้มรูปตรุษจีนนะครับ คงจะทยอยอัพโหลดไปอีกสองสามวัน แล้วก็ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็ ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้ กันทุกคนนะครับ

make your own kind of music

“…just to do your thing’s the hardest thing to do.
But you’ve gotta make your own kind of music
sing your own special song.”

คงจะจริงอย่างที่ว่า การมุ่งมั่นทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ยากที่สุด ยิ่งถ้าสิ่งที่เราต้องการจะทำหรือต้องการจะเป็นนั้นสวนทางกับความคิดของผู้คนรอบๆ ตัว แต่ถ้าไม่ทำ แล้วชีวิตของเรา มันจะเป็นของเราไปได้ยังไง

เพลงเก่าของมาม่า แคส อีเลียตเพลงนี้ เลยเป็นหนึ่งในเพลงที่มักจะเปิดฟังทุกครั้งเวลาความมั่นใจในตัวเองมันชักจะสึกหรอ เวลาที่ความเชื่อมั่นถูกสั่นคลอน 

“make your own kind of music
even if nobody else sings along.”

ไม่มีใครสามารถบอกเราว่าอะไรที่เราทำไม่ได้หรือเป็นไม่ได้
เพราะมีแต่ตัวเราเท่านั้นที่รู้คำตอบดีที่สุด
อยู่ที่ว่าเราจะยอมลุกขึ้นมาหาคำตอบรึเปล่าเท่านั้น

ฟัง make your own kind of music